Naciśnij ESC, aby pominąć przerywnik filmowy
Tak mi się wydawało, że wrócisz. Na czym skończyliśmy?
Opowiedziałem ci o szaleństwie Aristagorasa i gniewie Wielkiego Króla...
Był też Temistokles, obrona Grecji i powstanie Aten...
Ach tak, Brazydas i Lizander, i wielka wojna, która rozdarła Grecję na strzępy.
Ach, ach... Naprawdę omówiliśmy całkiem sporo. Być może tym razem będę się trzymać jednego tematu.
Gdy Grecy bez końca się sprzeczali, na północy żyło własnym życiem niczym niewyróżniające się królestwo Macedonii.
Biedna, surowa kraina, której granice oblegali wojowniczy sąsiedzi, rozdzierana od środka przez waśnie szlachetnie urodzonych.
Przez wieki królowie Macedonii robili wszystko, co w ich mocy, aby utrzymać to kruche lenno w jedności; przynosząca chwałę ekspansja nie wchodziła w rachubę.
Wszystko zmieniło się, gdy na tronie zasiadł Filip. Okoliczności były nieprawdopodobne – korona przeszła na Filipa dopiero po tym, jak panowanie obu jego starszych braci zostało przedwcześnie przerwane: jednego zabito w bitwie, drugi padł od ostrza skrytobójcy.
Filip za żadne skarby nie chciał, by spotkał go ten sam los, i natychmiast przystąpił do reformowania macedońskiej armii, uzbrajając swoich żołnierzy w piki tak długie, jak czterech mężczyzn jeden na drugim. Co do kłopotliwych szlachciców – perspektywa wysokich stanowisk dowódczych w nowej armii Filipa stanowiła kuszącą zachętę do dobrego zachowania.
Kiedy Filip zaatakował Scytów, kierowany pragnieniem jeszcze większej ilości łupów, aby wyżywić rozrastające się królestwo, wśród jego sił pojawił się nowy dowódca.
Jego nastoletni spadkobierca, Aleksander, był chłopcem o niewielkim doświadczeniu, ale za to z ogromnymi ambicjami. Filip miał właśnie dać synowi zasmakować chwały po raz pierwszy.