Naciśnij ESC, aby pominąć przerywnik filmowy
Podczas kampanii ojca Aleksander w końcu otrzymał szansę, by się wykazać.
Ale między ojcem a synem nie zawsze układało się tak dobrze: zaciekle chroniąca Aleksandra matka, Olimpias, nie była jedyną żoną Filipa. Nie była też Macedonką czystej krwi.
Na uczcie weselnej dla siódmej żony Filipa ojciec panny młodej zaproponował toast.
Niech bogowie błogosławią ten związek – i oby wydał on prawowitego macedońskiego dziedzica.
W takim razie kim ja jestem, bękartem?
Filip wstał, dobył miecza i ruszył nie na człowieka, który znieważył jego syna, ale na Aleksandra!
Kompletnie pijany jednooki zdobywca potknął się i upadł na twarz.
Oto człowiek, który przeprowadziłby nas z Europy do Azji, a nie może nawet przejść z jednej leżanki na drugą!
Jednak każda kłótnia prowadzi do pojednania i tak Aleksander znów jechał u boku ojca, gdy Filip napadał na Grecję.
Filip od dawna pragnął być panem świata greckiego – przebiegły strateg używał wszelkich sztuczek dyplomatycznych, aby rozszerzyć swoje wpływy na południe.
Przez wiele lat panował niestabilny spokój: teraz jednak Grecy przygotowywali się do ostatniego odparcia swego niedoszłego zdobywcy.
Na drodze do Cheronei czekały siły greckie. Po ich prawej stronie Ateńczycy, których imperium już dawno się skurczyło, ale duma nadal była niepohamowana. Po lewej Tebańczycy, a wśród nich elitarny Święty Zastęp.
Z północy nadciągnęli Macedończycy, a ich długie piki kołysały nad wzniecanym pyłem. Na skrzydle, mając pełne dowództwo nad najznakomitszą jazdą królewską, jechał Aleksander.