Naciśnij ESC, aby pominąć przerywnik filmowy
Pod Cheroneą, wśród ciał podziurawionych pikami i zmasakrowanych mieczami, nadzieje greckich miast-państw na niepodległość zostały wdeptane w błoto.
Filip mógł wreszcie skierować wzrok na wschód, na długo skrywaną ambicję splądrowania bogatego imperium perskiego.
Jego nadzieje zostały jednak nagle i brutalnie stłamszone.
Ostrze skrytobójcy wbiło się gwałtownie między żebra Filipa... Lew Macedonii wykrwawił się w pyle, tak jak wielu innych, którym wcześniej zgotował ten los.
I tak się stało, że Aleksander, mając zaledwie 20 wiosen, wstąpił na tron Macedonii.
Szlachta przysięgała mu wierność – jedni chętnie, drudzy nie. Jedni z obowiązku, inni z wyrachowania.
Niektórym nigdy nie dano wyboru – zginęli na rozkaz nowego króla, zanim zdążyli sprawić kłopoty. Widzisz, zamachy były czymś nieodzownym elementem macedońskiej polityki.
Równie powszechna była skłonność północnych sąsiadów Macedonii do najazdów za każdym razem, gdy umierał ich król, niczym szakale zbiegające się do świeżej padliny, gdy lew się oddalił.
Z lśniącym królewskim diademem świeżo osadzonym na czole Aleksander pomaszerował na północ, gdzie czekał na niego pierwszy prawdziwy sprawdzian.