Naciśnij ESC, aby pominąć przerywnik filmowy
Aleksander niemal całkowicie zniszczył Teby. Pozwolił, aby pozostały jedynie świątynie, starożytna Kadmea i dom poety Pindara.
Reszta zbuntowanych Greków natychmiast się poddała, a Aleksander mógł ponownie skierować wzrok w stronę Persji.
Aleksander udał się do Delf, szukając mądrości u boga Apolla – co było normalne przed tak wielką wyprawą.
Kiedy Aleksander dotarł na miejsce, powiedziano mu, że kapłanki Apolla nie ma w świątyni, ponieważ jest to dzień, w którym proroctwa są zakazane.
Ale Aleksander, wierząc, że jego wola przewyższa wszelkie święte zasady, wszedł do kwatery kapłanki i zaczął ciągnąć ją w kierunku świątyni, zdeterminowany, aby opowiedziała mu o jego losie.
„Mój synu! – wykrzyknęła przerażona kapłanka. – Jesteś niezwyciężony!”
Zadowolony ze swojej prostacko wymuszonej przepowiedni, Aleksander przekroczył Hellespont.
Parmenion czekał ze strażą przednią, ale Aleksander miał pilniejsze sprawy.
Udał się do Troi, gdzie namaścił olejkiem nagrobek Achillesa. On i jego przyjaciele biegali wokół grobowca, jakby byli bohaterami Iliady Homera.
Persowie nie mieli czasu na takie błahostki. Zgromadzili swoje siły nad rzeką Granik, ufając, że jej strome brzegi i szybkie wody powstrzymają atak Aleksandra.
Aleksander wpatrywał się w ustawioną przeciwko niemu armię – zastęp liczniejszy niż jakikolwiek, z którym miał wcześniej do czynienia. Rumaki perskiej szlachty dumnie kroczyły wzdłuż zwartych szeregów, a ich jeźdźcy niecierpliwie wypatrywali najeźdźcy, którego chcieli zgładzić.
Aleksander zaryzykował los całej ekspedycji jedną szarżą przez Granik.