Naciśnij ESC, aby pominąć przerywnik filmowy
Niczym królowie z Iliady Homera, walczący o chwałę w pierwszych szeregach, monarchowie macedońscy szli na czele – lecz zapał Aleksandra przewyższał wszystko.
Nad Granikiem rzucił się w wir walki niczym wygłodniały wilk przemykający między pasącymi się stadami, rozszarpując zarówno owce, jak i pasterzy.
Aleksander zapuścił się jednak za daleko i perski jeździec zamachnął się mieczem prosto w szyję króla… Ale Klejtos, wychylił się naprzód i uciął przy ramieniu rękę Persa.
Po pierwszym zwycięstwie nad Medami Aleksander pomaszerował dalej, czując się niezwyciężony, dokładnie tak, jak przepowiedziała mu kapłanka.
Jego celem było nadmorskie miasto Halikarnas i jego wielki port otoczony murami upstrzonymi morską pianą, w którym niegdyś rządziła wielka wojownicza królowa Artemizja.
Aleksander miał dość niekonwencjonalny plan rozprawienia się z perską marynarką: zamiast budować flotę i walczyć z nią na morzu, po prostu używał swojej armii do zdobywania perskich baz morskich, jedna po drugiej.
Prawowitą królową Halikarnasu była Ada II, mądra i uczona kobieta, a także łaskawa dobroczyńczyni świątyni w Delfach. Jednak po usunięciu z tronu i wygnaniu przez brata Ada zaczęła popadać w zapomnienie. Ale przybycie Aleksandra stworzyło dla jej okazję do powrotu.
Wygnana królowa powitała Aleksandra, oddając do jego dyspozycji swoje bogactwo, zwolenników i pokaźną wiedzę. Dogadywali się tak świetnie, że Ada adoptowała nawet Aleksandra jako własnego syna.
Oblężenie Halikarnasu miało więc być sprawą rodzinną.