Naciśnij ESC, aby pominąć przerywnik filmowy
Wdarcie się do Halikarnasu było ogromnym wyczynem, podobnie jak zwycięstwo nad Granikiem, nie wspominając o wielu miastach w całej Azji Mniejszej, które poddały się bez walki.
Jednak zwycięstwo, którego Aleksander naprawdę pragnął, pozostawało nieuchwytne. Wyruszył po raz kolejny, szukając konfrontacji z perskim królem, Dariuszem III – nazwanym tak na cześć tego samego monarchy, który rozpoczął pierwszą perską inwazję na Grecję.
Po drodze Aleksander natknął się na miasto Gordion. Znajdował się tam starożytny wóz przywiązany do słupa za pomocą najbardziej diabelsko skomplikowanego węzła, splątanej masy starożytnych sznurów, skręcających się, wijących, supłających się się z góry na dół i dookoła. Węzeł bez widocznego początku ani końca.
Można by pomyśleć, że nie jest to zbyt interesująca atrakcja. Mówiono jednak, że ten, kto rozwiąże węzeł, będzie rządził światem.
Aleksander przyjrzał się węzłowi, zastanowił się… Potem jednym pociągnięciem miecza po prostu przeciął go na pół.
Stamtąd Aleksander udał się na południe, aż dotarł do Cylicji. Poczuł, jak w jego piersi wzbiera straszliwy żar, potem oblał się dzikim potem, pieniąc się jak rozwścieczony ogier.
Rzucił się do lodowato zimnych wód rzeki Cydnus, ale wyszedł z niej targany skurczami i gorączką.
Wszyscy królewscy lekarze bali się podać lekarstwo – jakież straszliwe tortury by ich czekały, gdyby zawiedli lub pogorszyli stan króla?
Tylko jeden z nich – Filip z Akarnanii – był gotów opracować lekarstwo i dać je władcy. Lecz gdy Aleksander miał już podnieść eliksir do ust, posłaniec przyniósł mu list od Parmeniona, w którym ten twierdził, że król perski zapłacił lekarzowi, aby go otruł.
Aleksander spojrzał lekarzowi prosto w oczy i za jednym zamachem wypił całość.
Z początku król upadł do tyłu, stracił oddech i niemal stracił przytomność, ale potem, gdy Filip się nim zajął, Aleksander odzyskał zmysły i poczuł, jak lekarstwo przenika jego ciało.
Należał im się okres odpoczynku. Aleksander i jego ludzie, powitani w miastach dolnej Cylicji, w końcu przerwali swój nieubłagany marsz.