Naciśnij ESC, aby pominąć przerywnik filmowy
Dariusz był tak pewny, że odniesie triumf pod Issus, że przyprowadził do bitwy swoją matkę, żonę i córki. Gdy rzucił się do ucieczki zostawił je na pastwę Aleksandra, który je pojmał.
Podobnie jak niewiasty trojańskie, bezsilne wobec swoich oprawców, rodzina Dariusza płakała i lamentowała, wyobrażając sobie, że ich los będzie teraz nieszczęściem i niewolą. Aleksander jednak odnosił się do nich z szacunkiem i pozwalał im na wszelkie wygody, do jakich były przyzwyczajone.
Aleksander posuwał się wzdłuż wybrzeża, aż dotarł do Tyru, wielkiego miasta Fenicjan, położonego na przybrzeżnej wyspie. Oblicze miasta wyglądało tak, jakby unosiło się na morzu.
Aleksander zażądał pozwolenia na wejście do Tyru, pragnąc złożyć ofiarę w świątyni Melkarta.
Tyryjczycy odmówili, a gdy Aleksander wysłał posłańców po raz drugi, zostali oni wrzuceni do morza z murów miasta.
Było to oburzające, ale Tyryjczycy, których potężne fortyfikacje były chronione przez uderzające fale, oczekiwali – całkiem zrozumiale – że Aleksander podda się i ruszy dalej.
Aleksander rzadko robił to, co ty i ja moglibyśmy uznać za rozsądne. I tak rozpoczęły się prace nad rozległą groblą – mostem z ziemi i gruzu między Tyrem a stałym lądem. Na rozkaz Aleksandra świat uległ przekształceniu.