Naciśnij ESC, aby pominąć przerywnik filmowy
Tyryjczycy zapłacili straszliwą cenę za przeciwstawienie się Aleksandrowi. W mieście wymordowano tysiące ludzi, tysiące innych ukrzyżowano na plaży, a resztę sprzedano w niewolę, skazując – niczym kobiety z Troi – na wieczną pamięć o tym, że niegdyś panowali nad wielkim miastem nad brzegiem.
W Egipcie Aleksander spotkał się z bardziej przychylnym przyjęciem. Egipcjanie zawsze cierpieli pod perskim panowaniem, więc nowego władcę powitali go jak wyzwoliciela.
Ogłosili go faraonem, wcieleniem Ra. Aleksander pobłogosławił swych nowych poddanych budową wspaniałego miasta – Aleksandrii – wieńczącego bogatą dolinę Nilu.
Zdobywszy klejnot imperium Dariusza, Aleksander raz jeszcze postanowił pokonać rywala w bitwie.
Dariusz wysyłał posłańca za posłańcem, rozpaczliwie prosząc o pokój.
Trzydzieści tysięcy talentów srebra, całe terytorium na zachód od Eufratu, współpanowanie nad imperium Achemenidów...
Na twoim miejscu bym się zgodził.
Ja też bym to zrobił – gdybym był Parmenionem.
Gdy jego ostateczna oferta została odrzucona, Dariusz ponownie zebrał armię.
Żołnierze czekali na Aleksandra pod Gaugamelą, ustawieni w tysiącach na ponurej, zakurzonej równinie. Wielki Król rozkazał oczyścić to miejsce z wszelkiej roślinności, aby jego straszliwe rydwany z sierpami nie napotkały żadnej przeszkody, pędząc w kierunku swoich ofiar.
W przededniu bitwy, pod obojętnymi gwiazdami, wojska Dariusza i Aleksandra spały niespokojnie, wiedząc, że nazajutrz zdecydują się losy imperiów.