Naciśnij ESC, aby pominąć przerywnik filmowy
Aleksander był zdeterminowany, by nie dać Dariuszowi uciec po raz drugi.
Przez poszarpane wzgórza i ruchome wydmy Aleksander ścigał Wielkiego Króla, popędzając swoich szybkich jeźdźców. Trwało to mroźne pustynne noce i dni okrutnie wydłużone przez letnie słońce.
Ale kiedy Aleksander w końcu dogonił wroga, Dariusz leżał już umierający. W kurzu, pośród wywróconych wozów i zmordowanych do upadłego mułów Wielki Król Persji wykrwawiał się, zamordowany przez własnych ludzi.
Aleksander kazał oczyścić i ubrać ciało Dariusza, po czym wrócił do matki.
I tak, zaledwie pięć lat po tym, jak odziedziczył koronę Macedonii, Aleksander przejął diadem Persji, niezaprzeczalnie stając się królem królów.
Wytropił i ukarał zabójców Dariusza. Zdobył szturmem miasta, które sprzeciwiały się jego władzy. W rzeczywistości jednak większość perskiej elity rządzącej chętnie zamieniła jednego króla na drugiego.
Władza, jaką posiadał wtedy Aleksander, rzadko pozostaje niezmącona. Wielki władca dowiedział się o spisku uknutym na jego własnym dworze, którego celem było zabicie go.
Niedoszli zamachowcy zostali schwytani i straceni – wśród nich Filotas, syn Parmeniona. Filotas wiedział o spisku, ale nic nie powiedział: była to zbrodnia, jak oświadczył Aleksander, równie ohydna jak sam spisek.
A co z Parmenionem? Gdy tylko dowiedział się, że jego syn został stracony, zaczął działać, a miał pod sobą tysiące lojalnych ludzi. Nie... Jego też czekała śmierć.
Uzbrojeni i przepasani mężczyźni w moim namiocie. Więc w końcu zdecydował się mnie pozbyć.
Czy będziesz się opierał, panie?
Nie. Ale przekaż młodemu królowi te słowa: bogowie nie znoszą nadmiaru.