Naciśnij ESC, aby pominąć przerywnik filmowy
Na dworze Aleksandra sprawy stały się niespokojne. Teraz, gdy był królem Persji, zaczął przejmować perskie zwyczaje – w tym praktykę pokłonów przed królem.
Dla wielu greckich i macedońskich zwolenników Aleksandra gest ten wydawał się nie tylko służalczy, ale i bluźnierczy – zaszczyt zarezerwowany wyłącznie dla bogów.
Na bankiecie Klejtos – zawsze prostolinijny – stanął twarzą w twarz z królem. Obaj mężczyźni byli mocno pijani.
Cóż to, Aleksandrze? Ubierasz się w zagraniczne stroje. Radzisz się eunuchów i Magów. Gdy Macedończyk chce uzyskać u ciebie audiencję, musi o nią prosić jakiegoś napuszonego perskiego dworzanina, a potem paść na twarz niczym niewolnik! Czy porzuciłeś własnych rodaków?
Zamknij swą nieszczęsną gębę, Klejtosie. Gdyby nie ja, odpierałbyś właśnie trackich złodziei kóz z jakiejś rudery na zboczu wzgórza.
Nie. Gdyby nie twój ojciec, nie miałbyś armii, zwycięstw ani chwały. Bez ojca byłbyś nikim. A gdyby mógł cię teraz zobaczyć, wstydziłby się.
Aleksander wyrwał włócznię pobliskiemu strażnikowi i cisnął nią przez pomieszczenie, zabijając Klejtosa.
Aleksander wpatrywał się w martwą twarz człowieka, którego niegdyś nazywał przyjacielem. Człowieka, który uratował mu życie pod Granikiem… i zapłakał.
Smutek dręczył go przez całą noc i cały następny dzień. Przybył do niego orszak przyjaciół i towarzyszy, dworzan i pochlebców, filozofów i mędrców, próbując ukoić jego targaną winą duszę.
Ale tym, co wyrwało go z melancholii, była siła większa, głębsza niż wszelki smutek: tęsknota.
Indie czekały – były szansą nie tylko na podbój, ale także na pójście śladami boga Dionizosa, na zobaczenie cudów, których nie widział żaden Grek, na dotarcie do Morza Zewnętrznego, które opasało samą ziemię.