Naciśnij ESC, aby pominąć przerywnik filmowy
Słyszałem pogłoski, mężowie, że wasz zapał słabnie, że niektórzy z was chcą zawrócić i pozostawić nasz podbój niedokończony. Czy nie wiecie, co znajduje się za tą rzeką? Krainy bujniejsze niż kiedykolwiek widzieliście; bogactwa, których pozazdrościłby Krezus; chwała – och, jaka chwała – która przewyższałaby samego Heraklesa!
Milczenie? Niechże ktoś przemówi. Nie jestem przecież tyranem.
Wielbimy cię, Aleksandrze. Zaprawdę tak jest. Lecz pragniemy powrócić do ojczyzny.
Na wschodzie znajduje się rzeka Ganges, która wpada do Wielkiego Morza. Ta z kolei opasa ziemię i zabierze nas z powrotem do Macedonii. Wschód jest naszym kierunkiem, na wschód pójdziemy.
Ale cisza nadal trwała. Mężczyźni odmówili pójścia dalej.
Niczym Achilles obrażony w Troi Aleksander wycofał się do swojego namiotu. Przez dwa dni nie rozmawiał z nikim, a jego serce przepełniała straszliwa wściekłość.
Armie są kapryśne – być może mężczyźni rozważyliby swoją odmowę, czy to ze wstydu, czy ze strachu, czy z obowiązku. A może bogowie, którzy okazali Aleksandrowi taką przychylność, zesłaliby znak, którego nikt nie mógł zignorować.
Nic takiego nie nastąpiło, a smutek armii nie zamienił się w uległość.
I tak Aleksander w końcu zgodził się zabrać swoich ludzi do domu – ale jak można się było spodziewać, nie zamierzał po prostu zabrać ich z powrotem tą samą drogą, którą przyszli.
Zbudowali statki, popłynęli w dół rzeki Hydaspes aż do jej połączenia z rzeką Indus, a następnie dalej do morza. Każdego, kto stanął im na drodze, podbijali, zapełniając lśniącą wodę wzdętymi trupami.