Naciśnij ESC, aby pominąć przerywnik filmowy
Marsz Aleksandra przez pustynię zebrał straszliwe żniwo. Piaski pochłonęły niezliczone rzesze ludzi, których siły osłabiły choroby, pragnienie i długo nieleczone rany.
Dlaczego? Po co walczyć z pustynią i domagać się chwały za jej pokonanie? Albo ukarać armię, która odmówiła zaspokojenia jego ambicji? Teraz odpowiedzi na te pytania znają tylko bogowie.
A nadejść miały jeszcze większe straty.
Nie ty, Hefajstionie. Każdy, tylko nie ty.
Poszedłbym za tobą na kraniec ziemi, Aleksandrze.
Tak jak Achilles opłakiwał Patroklosa, tak Aleksander opłakiwał Hefajstiona: epicka udręka, gryzący smutek zmieszany z grzmiącą wściekłością.
Niczym burzowa chmura zbierająca swoją dziką energię, gdy przetacza się po ciemniejącym niebie, Aleksander zatrząsł się w konwulsjach gniewu, który domagał się ujścia.
Jego ponury wzrok padł na Kossajów, którzy zamieszkiwali skaliste góry Zagrosu. W złowieszczym milczeniu wielki zdobywca poprowadził swoich ludzi na wzgórza – po raz ostatni.