Naciśnij ESC, aby pominąć przerywnik filmowy
Podobnie jak Herakles, doprowadzony do szaleństwa ręką Hery, Aleksander wymordował Kossajów bez litości, pokrywając wzgórza szkarłatem krwi.
A potem, nasycony, znów pozostał sam. Hefajstion, Klejtos, Bucefał, Parmenion – wszyscy oni przekroczyli Styks.
A oprócz nich ilu odważnych mężczyzn spotkał ten sam los? Ilu żołnierzy opuściło Macedonię jako młodzieńcy o bystrych oczach tylko po to, by wydać ostatnie tchnienie na odległej, odludnej równinie?
W końcu Aleksander, który widział już tyle śmierci, sam się z nią zmierzył.
Niektórzy mówili o chorobie; inni o truciźnie. Być może wykończyły go w końcu liczne rany, picie, albo smutek. Nawet najwięksi mają swoje granice.
Musisz wybrać następcę, Aleksandrze. Kto przejmie twoją koronę?
Najsilniejszy.
I po tych słowach potężne serce ustało. Pogrążony w smutku i żalu, jego marzenia o podboju świata legły w gruzach. Płonąca gwiazda wypaliła się.
Ale jakże jasno świeciła. Aleksander był zbyt wielką postacią jak na ten świat: zbyt uduchowiony, zbyt ambitny, zbyt śmiały. Czyż należy go za to winić?
A jeśli chodzi o imperium, które stworzył... Cóż, jak można się spodziewać, przekazanie swojego królestwa „najsilniejszym” nie sprzyja płynnemu przekazaniu władzy.
Generałowie Aleksandra natychmiast przystąpili do walki między sobą, rozrywając imperium na strzępy niczym bezpańskie psy rozszarpujące kawałek mięsa.
Żadne inne imperium nie rozwijało się tak szybko i nie rozpadło się tak nagle. A teraz daj mi odpocząć. Potem opowiem ci o innym imperium: takim, które powstawało powoli, cierpliwie – i przetrwało.