Naciśnij ESC, aby pominąć przerywnik filmowy
Można odnieść wrażenie, że Dariusz był tylko brutalnym zdobywcą – i rzeczywiście brutalną siłą miażdżył wszystkich, którzy mu się sprzeciwiali – ale był też godnym podziwu administratorem.
Po zakończeniu rzezi podzielił swoje imperium na prowincje zwane satrapiami, które miały być zarządzane przez zaufanych ludzi.
Na zachodnim krańcu imperium leżała satrapia Lidii, którą Dariusz podarował swemu przyrodniemu bratu Artafernesowi.
Odległe stanowisko, choć nie nieprzyjemne: Lidia była bogatą krainą pięknych koni, złotonośnych rzek i wina, które mogło rywalizować z każdym śródziemnomorskim rocznikiem.
Wzdłuż zachodniego wybrzeża Lidii leżała kraina zwana Jonią, a mieszkali tu Grecy, którzy wiele wieków temu założyli kolonie wzdłuż wybrzeża Morza Jońskiego.
Grecy ci rzadko sprawiali kłopoty swoim perskim panom – i tak długo, jak Grecy płacili daninę na czas, Persowie chętnie zostawiali swoich cudzoziemskich poddanych samym sobie.
Do akcji wkracza Arystagoras, władca greckiego miasta Miletu, człowiek, którego ambicje regularnie przewyższały jego możliwości.
Z głową pełną wyimaginowanej chwały Arystagoras udał się na dwór satrapy Artafernesa i zaproponował swemu panu plan: jeśli Persowie dostarczą Arystagorasowi flotę, podbije on wyspę Naksos dla Wielkiego króla.
Artafernes był zaintrygowany. Naksos było klejnotem, który z pewnością zadowoli jego przyrodniego brata, króla.
Artafernes zawołał więc wszystko, czego ekspedycja mogła potrzebować: szkutników i sterników; bagażowych i kwatermistrzów, drewno cedrowe na triremy i drewno dereniowe na włócznie; pulchne kozy do jedzenia i białe jagnięta na ofiarę.
Wydawało się, że czeka nas chwalebny podbój.