Naciśnij ESC, aby pominąć przerywnik filmowy
Wraz ze zdobyciem Miletu greckie powstanie zostało rozbite.
Wciąż pamiętając spalenie Sardes, Persowie brutalnie wytępili ostatnie odizolowane resztki powstania, niosąc oczyszczający ogień do miast, pól i sanktuariów.
Popiół i poczerniałe kości były jedynymi pozostałymi świadectwami pychy Arystagorasa.
Dla większości mężczyzn byłaby to wystarczająca zemsta.
Ale dla Wielkiego króla Persji kara musiała być absolutna: gdyby pojedynczy buntownik uniknął kary, Dariusz wkrótce miałby do czynienia z krnąbrnymi Baktrami, lub ponownie z aroganckimi Babilończykami albo Egipcjanami, dla których pokój był tylko przerywnikiem między powstaniami.
Nie, wciąż był jeden wróg, który pozostawał bezkarny: ludzie, którzy przepłynęli całą drogę przez Morze Egejskie tylko po to, by splądrować królestwo Wielkiego króla.
Trzy razy każdego wieczoru podczas kolacji sługa szeptał mu do ucha: Panie, pamiętaj o Ateńczykach.
Wielki król nakazał więc budowę potężnej floty i powierzył ją swemu najwierniejszemu dowódcy, Datysowi.
Na pierwsze trzepotanie etezyjskich wiatrów Datys wypuścił na Morze Egejskie swoje okręty wojenne z głębokimi brzuchami, których dzioby były skierowane w stronę Grecji.
W tamtych czasach większość flot podróżowała wzdłuż wybrzeża, wracając na brzeg każdej nocy.
Ale Datys miał inny plan: miał wyciąć krwawy pas prosto przez wyspy Morza Egejskiego, zaczynając od Naksos, gdzie przed laty klęska Arystagorasa zrodziła takie kłopoty dla Greków.