Naciśnij ESC, aby pominąć przerywnik filmowy
Taka była wściekłość Persów. Taka była zemsta, jaką wymierzali zdrajcom, łamiącym przysięgę i palącym świątynie.
I chociaż Ateńczycy wysłali na pomoc Jończykom tylko dwadzieścia okrętów, oni również musieli stawić czoła gniewowi Wielkiego króla.
W Atenach zapanowała panika.
W tym czasie miasto było dalekie od wielkiej metropolii, jaką miało się później stać – nie miało marynarki wojennej, imperium ani Partenonu. Nawet tamtejsza demokracja miała zaledwie dwie dekady.
A jednak teraz, niczym miotana sztormem łódź rybacka, stojąca w obliczu wznoszącej się fali, małe Ateny były na skraju pochłonięcia.
Jako dobrzy demokraci Ateńczycy wybierali swoich generałów, po dziesięciu każdego roku – i to właśnie ci ludzie debatowali teraz, co robić.
Wśród tych generałów był Arystydes – Arystydes Sprawiedliwy, jak go nazywano. Bardziej prawego człowieka trudno spotkać, a jego oddanie miastu było bezgraniczne.
Był też Temistokles, jego odwieczny rywal. Temistokles był wyobcowany, pochodził z mało znanej rodziny. Był radykałem, śmiałym w myśleniu. Był też intrygantem, który nigdy nie przedkładał sprawiedliwości nad doraźne korzyści.
Ale w tej rozpaczliwej godzinie ci ambitni ludzie zgodzili się, aby zuchwały Miltiades objął naczelne dowództwo. Miltiades rozkazał Ateńczykom zebrać się na równinie Maratonu, gdzie mieli czekać na Persów.
Czasu na przygotowania pozostało niewiele: po drugiej stronie Zatoki Eubejskiej Ateńczycy obserwowali, jak Persowie palą Eretrię – i wiedzieli, że będą następni.