Naciśnij ESC, aby pominąć przerywnik filmowy
Maraton był oszałamiającym zwycięstwem. Ci, którzy tam walczyli, stali się znani jako Maratonomachoi – wśród nich był wielki tragik Ajschylos, którego nagrobek nie wspomina nawet o jego dramatach; opisuje tylko jego chwalebny udział w bitwie pod Maratonem.
Gdy wróg został pokonany, Ateńczycy spali spokojnie – wszyscy z wyjątkiem Temistoklesa, który wzdychał do chwały zdobytej przez Miltiadesa.
Nie znaczy to, że Miltiades długo pozostawał bohaterem. W następnym roku narobił straszliwego bałaganu podczas wyprawy na Paros, został natychmiast wtrącony do więzienia przez rozwścieczonych Ateńczyków i wkrótce potem zmarł z powodu gangreny, która wdała się w ranę na jego nodze.
Wielkich ludzi, jak widzisz, rzadko spotyka wielki koniec.
Brak sławy nie był jedyną rzeczą, która spędzała Temistoklesowi sen z powiek: wiedział, że Persowie wkrótce powrócą, a Ateny były zupełnie nieprzygotowane.
Kiedy więc Ateńczycy natknęli się na bogate zasoby srebra, Temistokles zaproponował coś radykalnego: powinni wydać je na flotę okrętów wojennych i przekształcić swoje niepozorne miasto w potęgę morską.
Jak można się było spodziewać, jego rywal Arystydes nie zgodził się z tym. Twierdził, że zagrożenie ze strony Persów minęło, a floty to nędzne twory, w których wiosłują nędzni ludzie.
Ateńczycy mieli cudownie skuteczny sposób rozwiązywania takich sporów: ostracyzm.
W przeciwieństwie do zwykłych wyborów, w których Ateńczycy ochoczo głosowali na tego, kto złożył im najbardziej ekstrawaganckie obietnice, w ramach ostracyzmu obywatele głosowali za wydaleniem tego polityka, którego uznali za najbardziej nieprzyjemnego.
To była szansa dla Temistoklesa: jeśli uda mu się doprowadzić do ostracyzmu swojego upartego rywala Arystydesa, będzie miał swoją flotę – i swoją szansę na chwałę.