Naciśnij ESC, aby pominąć przerywnik filmowy
Podobnie jak myśliwy, który w końcu unosi się nad osaczonym dzikiem, tylko po to, by zdesperowana bestia odwróciła się i rozszarpała go, Kserkses był oszołomiony greckim zwycięstwem.
Temistokles wykorzystał tę przewagę – po raz kolejny oszukał Wielkiego króla, wysyłając wiadomość, że Grecy popłyną do Hellespontu i zniszczą most Persów prowadzący do Azji.
Mając już dość Grecji, Kserkses uciekł tak szybko, jak tylko jego lektyka zdołała go unieść.
Grecy, którzy zazwyczaj niczego nie kochają bardziej niż walki ze sobą wzajemnie, zobaczyli, co można osiągnąć dzięki jedności.
Na czele z Pauzaniaszem, regentem Sparty, zawarli wielki sojusz. Jego celem nie była po prostu obrona Grecji, ale przeniesienie wojny przez Morze Egejskie do domeny Wielkiego króla.
Ich pierwszy cel był śmiały: Cypr, daleko na perskich wodach.
Tylko Fenicjanie i Egipcjanie dostarczali Kserksesowi więcej statków niż liczne królestwa Cypru.
I tak grecka armada pożeglowała na wschód. Nikt nie widział takiej od czasów Agamemnona: niekończący się gobelin żagli, na którym widniały dumne symbole dużych i małych miast.
Przepłynęli przez ciemne jak wino morze, kierując się prosto do serca królestwa perskiego.