Naciśnij ESC, aby pominąć przerywnik filmowy
Spartanie okrzyknęli Brazydasa bohaterem.
W pierwszych dniach wojny, kiedy daremna okupacja Attyki przeciągała się, a oczekiwane zwycięstwo nigdy nie nadeszło, Brazydas był rzadką postacią inspirującą: obrońcą spartańskiego honoru przed okrutnymi ateńskimi piratami.
Ale najazdy ateńskie zagrażały nie tylko honorowi Sparty: zamieszanie na Peloponezie zagrażało samym podstawom spartańskiego społeczeństwa.
Widzisz, wieki wcześniej Spartanie przemaszerowali przez góry do Mesenii, podbili cały jej lud i zmusili go do wiecznego poddaństwa.
Odtąd Meseńczycy nazywani byli helotami i przez cały rok trudzili się dla swych spartańskich panów.
Spartanie byli całkowicie zależni od tych helotów – równie zależni, co przerażeni, wiedzieli bowiem, że przy najmniejszej okazji heloci chętnie zjedzą swoich panów żywcem.
Podobnie jak pole suchych wrzosów, Peloponez potrzebował tylko maleńkiej iskry, aby stanąć w płomieniach – i ateńscy najeźdźcy o tym wiedzieli.
Brazydas włożył hełm, którego grzebień z końskiego włosia kołysał się na słonym wietrze, i pomaszerował w kierunku wybrzeża.