Naciśnij ESC, aby pominąć przerywnik filmowy
Brazydas żył na tyle długo, by usłyszeć, że odniósł zwycięstwo. Dla Greków jest to doskonały sposób na śmierć: umrzeć u szczytu chwały.
Niektórzy mówią, że w Brazydasie było coś, co szukało śmierci, co jej pragnęło. Nie dla niego spokojna starość i pielęgnowanie winorośli, wolał umrzeć na oczach Aresa.
Grecy zawsze toczą ze sobą wojnę, ale zazwyczaj szybko rozwiązują problemy: znajdują odpowiednią równinę, ustawiają się naprzeciw siebie i rozstrzygają spór w jednym, brutalnym starciu.
Ale ten nowy, niekończący się rodzaj wojny był wyczerpujący, a wraz ze śmiercią Brazydasa i Kleona zarówno Sparta, jak i Ateny straciły swoich najbardziej energicznych przywódców.
Zabrali się więc do dyplomacji i podpisali traktat pokojowy, który miał obowiązywać przez 50 lat.
Nie minęło dziesięć lat, a znów ze sobą walczyli.
A Ateńczycy, zawsze skorzy do podejmowania straszliwych decyzji, zdecydowali, że najpewniejszą drogą do zwycięstwa jest otwarcie zupełnie niepotrzebnego nowego frontu, i to na Sycylii!
Ateńczycy próbowali zamknąć stolicę Sycylii, Syrakuzy, potężnym kamiennym murem.
Aby temu zapobiec, Syrakuzańczycy próbowali przechwycić ich własnym kontrmurem. Obawiam się, że to w zasadzie szczyt greckiej inżynierii wojskowej.
Po miesiącach tego murowania i kontr-murowania, determinacja Syrakuzańczyków zaczęła się chwiać, ale w samą porę nadeszły posiłki ze Sparty…