Naciśnij ESC, aby pominąć przerywnik filmowy
Dumne Ateny, które niegdyś zajadały się owocami swojego imperium, teraz głodowały. Z ziemistymi twarzami i drżącymi rękami Ateńczycy błagali Lizandra o zniesienie oblężenia.
Aby mieć pewność, że Ateny pozostaną zawsze na jego łasce, Lizander zburzył długie mury przy akompaniamencie szyderczej muzyki flecistek.
Lizander w końcu odniósł zwycięstwo i zadbał o to, by nigdy o nim nie zapomniano: w Delfach, centrum świata greckiego, kazał wyrzeźbić siebie w brązie.
Ale – jak już pewnie wiesz – wielkich ludzi rzadko spotykają szlachetne końce. Wkrótce potem Lizander umarł, a jego dziedzictwo zostało zlekceważone przez królów, którym służył, zaś pamięć o nim została oczerniona oskarżeniami o arogancję, przemoc i chciwość.
Mogłoby się wydawać, że po spędzeniu prawie trzech dekad na wojnie Grecy ustatkują się, przynajmniej na jakiś czas.
Niestety, wkrótce znów skakali sobie do gardeł, tworząc niekończące się konfiguracje miast w sojuszach, ligach i imperiach, walcząc o złoto, terytorium lub honor, a czasem bez żadnego powodu.
Nie, Grecy nigdy nie stanęli razem z wyboru, tylko z konieczności – lub z przymusu.
I rzeczywiście, wkrótce miał nadejść dzień, w którym jedność zostanie im narzucona przez człowieka, którego przebiegłość przyćmiła Temistoklesa; którego szybkość była większa niż Brazydasa; którego bezwzględność przewyższała nawet Lizandra; i którego ambicje dorównywały każdemu królowi, jaki kiedykolwiek żył.
Ale jestem już zmęczony. Wróć jutro, a będę kontynuował naszą opowieść.