Czesi Bogata historia Czech to zarówno epizody gwałtownych zmian, jak i zaciekłego oporu. Bohemia, czyli łacińska nazwa tego regionu, została ukuta przez kronikarzy z okresu wczesnego Cesarstwa Rzymskiego i pochodzi od Bojów, tubylców pochodzenia celtyckiego, którzy prowadzili wojnę z Rzymem. Zanim Cesarstwo Rzymskie zaczęło podupadać, w tym regionie osiedliły się grupy plemion germańskich, takie jak Lombardczycy i Alemanowie. Wielka wędrówka ludów (IV-VI wiek n.e.) przyniosła znaczne zmiany Europie i jej mieszkańcom, a germańskie grupy ruszyły dalej, zostawiając Czechy kolejnym falom osadników. Nowo przybyli mówili językami zachodniosłowiańskimi i byli przodkami współczesnych mieszkańców tego regionu. Chociaż te grupy niekiedy łączyły się w niewielkie pseudopaństwa, np. państwo Samona na początku VII wieku, były to raczej wyjątki od reguły. Najważniejszymi przyczynami opóźnionego rozwoju państwowości w tym regionie były prawdopodobnie czynniki geograficzne, dalsze migracje ludności oraz zagrożenie ze strony kaganatu Awarów, związku agresywnych, koczowniczych hodowców koni, który zamieszkiwał Panonię na wschodzie. W miarę powstawania większych osad i intensyfikacji handlu mieszkańcy Czech coraz częściej nawiązywali kontakty z frankijskimi sąsiadami na zachodzie. Skutkiem tych relacji było rozszerzanie się wpływów chrześcijaństwa na wschód, które początkowo wywołało napięcia, ponieważ wielu Słowian zamieszkujących Czechy wyznawało wiarę pogańską. Jednak efektem popularyzacji nowego wyznania było też pogłębienie związków między poszczególnymi regionami. Ta zmiana wkrótce przyniosła owoce, ponieważ pod koniec VIII wieku połączeni sojuszem Frankowie i Słowianie dokonali inwazji na wschodzie, powodując katastrofalną porażkę Awarów, a w efekcie wypchnięcie ich z tego regionu. Powstała w ten sposób luka u władzy, którą wkrótce wypełniło powstające imperium Wielkich Moraw. Aby uprawomocnić swoje rządy, pierwsi władcy tego regionu nawiązali stosunki z Cesarstwem Bizantyjskim i sprowadzili na swoje ziemie prawosławnych misjonarzy. Ta przelotna tendencja została odwrócona za czasów panowania Świętopełka I (ok. 840-894), który zdobył władzę dzięki sojuszowi z Frankami i obaleniu swego wuja Rościsława. Świętopełk był przebiegłym politykiem i zdolnym dowódcą, który wykorzystał swoje panowanie do poszerzenia imperium poza Morawy i Czechy, o tereny należące do Polski i Panonii. Zmarł tak jak żył – na wojnie. Na skutek osłabienia wynikającego z konfliktów między następcami Świętopełka, sprzyjającego buntom i najazdom sąsiadów, Wielkie Morawy nie przetrwały długo po śmierci Świętopełka. Mniej więcej na początku X wieku Węgrzy wdarli się do Panonii i na Morawy i podporządkowali sobie to osłabione państwo. Desperacko próbując zabezpieczyć własne interesy, Przemyślidzi, książęta nowej chrześcijańskiej dynastii władającej terenami wokół Pragi, oddali się pod opiekę niemieckich sąsiadów z zachodu. Była to pierwsza z serii decyzji politycznych, które miały spowodować włączenie Czech do Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Dzięki wsparciu swojego zachodniego sojusznika Przemyślidzi zorganizowali szereg kampanii w celu podbicia Czech i stworzenia nowego państwa. Te ambicje udało się szybko zrealizować, gdy książę Bolesław I (ok. 908-972) pozyskał Morawy po tym, jak pomógł Ottonowi Wielkiemu pokonać Węgrów w bitwie na Lechowym Polu w 955 roku. Przemyślidzi rządzili Czechami przez trzy stulecia. W tym czasie udało im się zgromadzić olbrzymie bogactwa dzięki często uczęszczanym szlakom handlowym, bogatym złożom srebra umożliwiającym wybijanie silnej monety oraz sukcesom wojennym. Wkrótce księstwo urosło w siłę do tego stopnia, że możni tego rodu zyskali status królów. Jeden z nich był szczególnie ambitny. Przemysław II Ottokar (1233-1278), zwany „królem żelaza i złota” z uwagi na swoją potęgę militarną i bogactwo, zapragnął zostać cesarzem Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Swoją szansę dostrzegł w chaosie, który zapanował w Europie Środkowej i Wschodniej po ostatnich najazdach Mongołów. Rozpoczął kampanie we wszystkich kierunkach i poszerzył swoje królestwo aż po wybrzeża Adriatyku, a nawet uczestniczył w krucjatach przeciwko pogańskim Prusom bałtyckim. Z obawy przed rosnącą potęgą Przemysława elektorowie powołali na tron Świętego Cesarstwa Rzymskiego Rudolfa I Habsburga, tym samym rzucając wyzwanie potężnemu czeskiemu władcy. W 1278 r. Ottokar poniósł porażkę i zginął w krwawej bitwie pod Suchymi Krutami. Po upadku dynastii Przemyślidów w 1306 r. władza w Czechach przeszła w ręce znamienitego rodu Luksemburgów. Chociaż królowie z tej dynastii władali sprawnie i za ich czasów Czechy przeżyły krótki okres świetności, ich panowanie jest najbardziej znane z konfliktów religijnych. W 1415 r. święty cesarz rzymski Zygmunt Luksemburski wydał rozkaz egzekucji Jana Husa, wykładowcy uniwersytetu opowiadającego się za reformą Kościoła, co stało się przyczynkiem do wybuchu wojen husyckich, które z kolei były zapowiedzią późniejszej reformacji. Całkiem niespodziewanie husyci pokonali siły cesarskie i wywalczyli sobie wolność religijną dzięki błyskotliwej taktyce wybitnych dowódców, takich jak Jan Žižka i Prokop Wielki, którzy niezwykle skutecznie wykorzystywali w walce broń palną, przewagę geograficzną i wzmocnione wozy z działami artyleryjskimi. Ruch husycki rozpoczął kolejny okres walki o autonomię Czech, ale stopniowo sąsiedzi z Polski, Węgier i Austrii zyskiwali w tym regionie coraz większe wpływy. Po śmierci Ludwika II Jagiellończyka w bitwie z armią Turków osmańskich pod Mohaczem w 1526 r. władzę w Czechach objęli Habsburgowie, którzy mieli rządzić tym krajem niemal przez kolejne cztery stulecia.