Gurdźarowie Po upadku imperium Guptów w VI wieku n.e. jego ziemie zostały podzielone przez władców i dynastie na dziesiątki mniejszych państw. W VIII wieku król Nagabhata przejął panowanie nad regionem, dając początek dynastii Pratihara, znanej również jako Gurdźara-Pratihara – tak jak region, którym rządzili władcy z tego rodu. Pratiharowie mieli znaczny udział w rywalizacji trzech państw, walcząc z Raśtrakutami i bengalskimi Palami o panowanie nad miastem Kannauj i sąsiednimi terenami. Szczególnie warto wspomnieć Mihira Bhoję, który poszerzył państwo Pratiharów o Gudźarat i poza jego granice. Różne źródła podają, że był zdolnym królem dowodzącym potężnymi armiami, piszą zwłaszcza o jego kawalerii dosiadającej koni wyjątkowo szybkiej, wytrzymałej i zwinnej rasy śriwamśa. Królowie Pratiharów musieli również radzić sobie z coraz liczniejszymi najazdami muzułmanów zza Hindukuszu. Choć udawało im się na początku ich odpierać, to królestwo Pratiharów przez lata słabło poprzez nawracające konflikty z tym przeciwnikiem. Dzwon dla dynastii wybił na początku XI wieku, kiedy armie Ghaznawidów złupiły Kannauj, wypędzając z miasta rodzinę królewską Pratiharów. Pratiharowie nie byli jedynymi znaczącymi graczami w Indiach północno-zachodnich tamtych czasów. W walkę o władzę nad tymi urodzajnymi terenami zaangażowane były również dynastie Czandela (IX-XIII wiek n.e.), Paramara (IX-XIV wiek n.e.), Solanki (X-XIII wiek n.e.) oraz Sumra z Sindh (XI-XIV wiek n.e.). Te i inne państwa tworzyły niesamowitą mozaikę kulturową, językową oraz religijną w tej części świata. Ich zróżnicowanie prowadziło czasami do zatargów, ale o wiele częściej ta niesamowita różnorodność skutkowała wymianą i łączeniem się kultur, natomiast konflikty miały zazwyczaj podłoże polityczne. W XII w. większość północnych i północno-zachodnich Indii trafiła pod panowanie Prithwiradźa Ćauhana z Adżmeru, potężnego władcy dynastii Radźputów. Prithwiradź, którego historię znamy głównie z epickiego poematu „Prithwiradź Raso”, zwalczył powstanie jednego z krewnych, podporządkował sobie kilka sąsiednich państw i ożenił się z Sanjogitą, córką swojego rywala, Dźajaćandry. Małżeństwo to miało jednak tragiczne konsekwencje, gdyż zazdrosny doradca w spisku z Dźajaćandrą sprowadził fanatyczne armie Muhammada Ghoriego. Choć Prithwiradź na początku z sukcesem odpierał ataki Ghoridów, ostatecznie został zabity, a jego królestwo upadło. Następca Muhammada Ghoriego, Kutb ud-Din Ajbak, założył w 1206 r. Sułtanat Delhijski. Sułtanat Delhijski zbytnio rozszerzył swoją strefę wpływów, co doprowadziło do odłączenia się kilku jego regionów w XIV i XV w. Główne trzy potęgi tego okresu to Sułtanaty Gudźaratu i Malwy oraz dynastia Sisodia z Mewaru. Utrzymywały one władzę aż do powstania imperium Mogołów. Gudżarat i Malwa padły pod naporem Mogołów w XVI w., Mewar zaś wytrzymał dłużej głównie dzięki wysiłkom dzielnego władcy, Maharany Pratapa, który doprowadził do sytuacji patowej. Jego spadkobiercy nadal walczyli, ale po wielu nierozstrzygniętych wojnach wynegocjowali ugodę, wedle której Mewar zachował autonomię, jednocześnie uznając zwierzchnictwo Mogołów.