Dżurdżeni Dżurdżeni pierwotnie przybyli z lasów w północnych Chinach, gdzie zajmowali się głównie polowaniami i połowem ryb. Polowanie było istotne dla kultury Dżurdżenów, a wszyscy dżurdżeńscy mężczyźni mieli obowiązek brać udział w polowaniach zbiorowych. Znaleziska archeologiczne również potwierdzają ten fakt: w grobach Dżurdżenów znaleziono znacznie więcej przyrządów do polowań i połowów niż rolniczych. Dżurdżeni doszli do władzy pod przywództwem Wanyana Agudy w 1115 r. n.e. Pierwotnie podporządkowała ich sobie dynastia Liao, pochodząca od sąsiednich Kitanów, ale Wanyan nakłonił swoich ludzi do buntu i ostatecznie udało im się obalić Kitanów dzięki serii ofensyw wojskowych. Dżurdżeni znaleźli sojuszników w dynastii Song, którzy również pragnęli pozbyć się Liao, lecz ostatecznie zdradzili także ich i założyli dynastię Jin. Unicestwienie Kitanów w 1125 r. n.e. scementowało panowanie dynastii Jin na północnych stepach, jednak Wanyan Aguda zmarł w tym samym roku. Jego brat, Wanyan Sheng, przejął władzę i kontynuował najazdy Jin na południe, wdzierając się coraz głębiej na terytorium dynastii Song. Z wojskowego punktu widzenia Dżurdżeni wiedzieli – ucząc się ze swoich poprzednich sojuszy – że armie dynastii Song były gotowe do podboju. Jako lud pochodzący z północnych stepów Dżurdżenów mieli do dyspozycji znacznie lepsze konie, a więc ich armia składała się niemal wyłącznie z kawalerii. Walczyli przeważnie jako konni łucznicy, a ich ataki druzgotały południowe armie i umożliwiły im przejęcie kontroli nad południowymi Chinami – aż do rzeki Huai. Mimo że ich ulubioną bronią były łuk i strzały, to z powodzeniem walczyli także włóczniami i mieczami z końskiego grzbietu. Jedną z ich najsłynniejszych jednostek były żelazne pagody – potężne, ciężko opancerzone jednostki kawalerii, które walczyły w zwartych formacjach za pomocą mieczy Dao lub włóczni. Dżurdżeni zasłynęli użyciem prochu strzelniczego w bitwie, z druzgocącym skutkiem. Po tym, jak armie dynastii Song użyły bomb i strzał prochowych przeciwko Dżurdżenom, którzy w 1126 r. n.e. zaatakowali miasto Kaifeng, Dżurdżeni szybko stworzyli własne materiały wybuchowe. Powrócili do Kaifengu i – w jednej z pierwszych bitew w historii świata, w której obie strony użyły broni prochowej – zwyciężyli dynastię Song za pomocą bomb prochowych, lanc i płonących strzał. W końcu opracowali broń zwaną bombą grzmotową, której użyli przeciwko mongolskim najeźdźcom podczas oblężenia Kaifengu w 1232 r. n.e. Dżurdżeni z powodzeniem panowali jako dynastia Jin przez prawie 80 lat, aż do przybycia Mongołów. Mongołowie, zjednoczeni pod wodzą Czyngis-chana w 1206 r. n.e., skierowali się na południe i zaatakowali dynastię Jin w 1209 r. n.e. Podobnie jak stało się to wcześniej w dynastiach Song i Liao, długi okres sprawowania władzy przez Dżurdżenów sprawił, że zaniedbali oni swoje armie i znaleźli się w niebezpiecznej sytuacji. Mongołowie zniszczyli północną stolicę Dżurdżenów, miasto Zhongdu (dzisiejszy Pekin), w 1215 r. n.e., zmuszając Jin do ucieczki do ich południowej stolicy, Kaifengu, która znajdowała się głęboko na terytorium należącym pierwotnie do dynastii Song. Ci z kolei, widząc potężnego sprzymierzeńca przeciwko wspólnemu rywalowi, połączyli siły z Mongołami. Następnie wspólnie pokonali Dżurdżenów w 1235 r. n.e., obalając dynastię Jin