Kitanowie Kitanowie byli pasterskim, koczowniczym ludem, który żył po wschodniej stronie pasma górskiego Wielki Chingan, rozciągającego się między Mongolią a północno-wschodnimi Chinami. Gospodarka Kitanów, silnie uzależniona od wypasu bydła i koni, była nierozerwalnie związana z ich pasterskim stylem życia. Umiejętność wydajnej hodowli koni na stepach okazała się dla Kitanów kluczowa w kontekście założenia dynastii Liao (907–1125 r. n.e.), ponieważ doskonała kawaleria dawała im przewagę na polu bitwy. Ich główne armie składały się z kawalerii ordo: ciężko opancerzonych żołnierzy, którzy walczyli za pomocą lancy, łuku, miecza i buławy. Każdy żołnierz ordo miał zapewnionego zbieracza i ordynansa, którzy wspierali elitarnego członka ordo i uczestniczyli w bitwach. Liao z biegiem czasu zaczęli też wykorzystywać technologię prochu strzelniczego, którą przejęli od Chińczyków. Dynastia Liao została założona przez Yelü Abaoji, genialnego dowódcę wojskowego, który wykorzystał upadającą chińską dynastię Tang do zajęcia terytoriów na południu, w tym obecnego Pekinu. Zamiast po prostu splądrować te terytoria, Kagan („Wielki Chan”) Abaoji zamierzał nimi rządzić: zasłynął z tego, że ustanowił dwuczęściowy rząd z dwiema stolicami, aby kontrolować zarówno swoje południowe terytoria chińskie, jak i północne ziemie Kitanów. Co istotne, że Abaoji połączył tradycyjną tożsamość Kitanów z chińskimi instytucjami i praktykami. Choć Kitanowie sprzeciwiali się temu posunięciu, było ono niezwykle skuteczne w kontrolowaniu zarówno Kitanów, jak i ich chińskich poddanych. Kitanowie stworzyli również pismo oparte na chińskich znakach, które okazało się niezbędne w kierowaniu imperium. Choć początkowo praktykowali religię szamańską, Kitanowie przyjęli również buddyzm. Zbudowali wiele pięknych pagód w całym swoim królestwie, z których wiele stoi do dziś: jednym ze słynnych przykładów jest pagoda w Yingxian, najstarsza i najwyższa wielopiętrowa drewniana konstrukcja na świecie. Społeczeństwo Kitanów wydało kilka wyjątkowych przywódczyń. Po śmierci Abaojiego w 926 r. n.e. zwyczaj nakazywał, aby jego wdowa została pochowana w grobie razem z nim. Cesarzowa wdowa, Yingtian, wypowiedziała słynne słowa: „Nie mam nic przeciwko podążeniu za zmarłym cesarzem do zaświatów. Ale moi synowie są młodzi, a kraj nie ma władcy. Nie mogę odejść”. Zamiast tego Yingtian odcięła sobie rękę, która została pochowana razem z Abaojim. Przez następne dwie dekady z powodzeniem rządziła jako regentka, zanim ustąpiła na rzecz swojego wnuka. Po powstaniu dynastii Song w 960 roku n.e. Kitanowie utrzymali panowanie na chińskich terytoriach dzięki sprawności militarnej, zmuszając Chińczyków do wystąpienia o pokój w 1004 r. n.e. Chińczycy zapłacili za pokój jedwabiem i srebrem, lecz ostatecznie tego typu stosunki z dynastią Liao zaczęły ich męczyć. Na północy przeciwko Liao powstała również inna grupa: Dżurdżeni. Pod dowództwem niepokornego Wanyana Agudy wojska Dżurdżenów podbiły Mandżurię i około 1120 r. n.e. zawarły sojusz z dynastią Song. Pięć lat później pakt ten zaowocował upadkiem dynastii Liao. Nie był to jednak ostateczny koniec Liao: niewielka grupa członków rodziny królewskiej i ich zwolenników ruszyła na zachód, aby ustanowić zachodnią dynastię Liao (Kara Kitajów), która przetrwała niemal sto lat (1120–1218 r. n.e.).