Polacy Dowody archeologiczne i skodyfikowane pozostałości tradycji ustnej wskazują, że przez większość okresu wielkiej wędrówki ludów (IV-VI wiek n.e.) regiony obejmujące terytorium dzisiejszej Polski były zamieszkane przez ludy mówiące językami germańskimi. Jednak do VI wieku te grupy przemieściły się na zachód i południe, a region ten zaczęli zaludniać kolejni osadnicy. Na północnym wschodzie osiadły niewielkie grupy mówiące językami bałtyckimi, zaś pozostałe tereny zajęły głównie plemiona mówiące lechicką odmianą języków zachodniosłowiańskich. Nie ma wielu źródeł niearcheologicznych umożliwiających poznanie wydarzeń, które miały miejsce na tych terenach w kolejnych wiekach, ale kultura materialna świadczy o stopniowym rozwoju osad, ośrodków handlowych i rzemieślniczych oraz grodów – ufortyfikowanych wspólnot. Ich istnienie wskazuje na zaciekłą rywalizację o terytoria oraz dążenie do konsolidacji władzy politycznej. W okresie od VIII do IX wieku, kiedy region ten był częstym celem najazdów Awarów i Morawian, grodów pojawiało się coraz więcej. Na przełomie IX i X wieku do Europy Środkowej wtargnęli Węgrzy i zaburzyli istniejącą równowagę sił, co poskutkowało upadkiem kilku państw. Do tego czasu chrześcijaństwo napływające z zachodu i południa zaczęło się już rozprzestrzeniać w tym regionie, a Karolingowie i Bizantyjczycy rywalizowali o wpływy wśród lokalnych mieszkańców. Po części na skutek najazdów Węgrów, którzy utrudnili kontakty pomiędzy Bizancjum a Europą Środkową, Kościół łaciński zdobył więcej zwolenników i umożliwił nawiązanie luźnych stosunków między nowymi wyznawcami a ich zachodnimi sąsiadami. W kolejnych dekadach książęta z dynastii Piastów stopniowo konsolidowali władzę i budowali wczesne państwo polskie. Za czasów panowania Mieszka I (ok. 930-992 r.) doszło do chrztu Polski, do którego nakłoniła władcę jego małżonka – Dobrawa. Mieszko poszerzył granice swojego państwa i zacieśnił stosunki z sąsiednimi mocarstwami, w szczególności z Czechami i Świętym Cesarstwem Rzymskim na zachodzie. W 1025 r. syn Mieszka, Bolesław I Chrobry (967-1025 r.), znany ze swoich zwycięskich kampanii przeciwko Świętemu Cesarstwu Rzymskiemu i Rusi Kijowskiej, został tuż przed śmiercią koronowany na króla. Okres wzrostu i ekspansji Polski trwał mniej więcej przez kolejne stulecie, kiedy tymi terenami władali następcy Bolesława. W tym czasie w Polsce, podobnie jak u zachodnich sąsiadów, rozwinęła się struktura feudalna, oparta przede wszystkim na chłopach pańszczyźnianych. Proces ten ułatwiły niezwykle żyzne ziemie w tym regionie. Ta epoka sukcesu i konsolidacji gwałtownie urwała się, gdy Bolesław III Krzywousty w 1138 r. podzielił królestwo między swoich synów. Poskutkowało to wzmocnieniem regionalizmu i podziałami, które przez kolejne dekady osłabiały pozycję Polski. Na początku XIII wieku doszło do dwóch wydarzeń, które miały mieć katastrofalne skutki dla tego borykającego się z trudnościami królestwa. Po pierwsze miejscowy książę zaangażował zakon krzyżacki do walki z pogańskimi Prusami i usankcjonował jego obecność w regionie bałtyckim. Po drugie w latach 1240-1241 do Europy Środkowej wtargnęły hordy Mongołów, które zniszczyły znaczną część lokalnej infrastruktury i wybiły tysiące mieszkańców. Dopiero na początku XIV wieku polskim królom udało się odzyskać tereny, którymi władali ich przodkowie. Niestety dorobili się już nowego i groźnego rywala w postaci zakonu krzyżackiego, który dążył do przyłączenia Pomorza do swojego państwa. Konflikt toczył się na wielu płaszczyznach, ponieważ zakon nie tylko pragnął podbić sąsiednie terytoria, lecz także krytykował politykę tolerancji religijnej prowadzoną przez polską monarchię. W porównaniu z zachodnimi sąsiadami Polska była niezwykle postępowa. Ustanowiła i utrzymywała prawa i przywileje, z których mogły korzystać mniejszości religijne, w szczególności Żydzi. Warto zauważyć, że pandemia dżumy w latach 1346-1353 dotknęła Polskę w stosunkowo niewielkim stopniu, głównie dzięki surowym, lecz skutecznym działaniom podjętym przez Kazimierza III Wielkiego (1310-1370 r.), króla znanego z umiejętnego zarządzania, popularyzowania edukacji, a także znakomitego dowódcy wojsk. W 1384 roku tron odziedziczyła pierwsza polska królowa – Jadwiga (1373-1399). Mimo młodego wieku dowiodła, że potrafi doskonale poruszać się w meandrach polityki i zarządzania na poziomie lokalnym, czym zaskarbiła sobie przychylność ludu. Poprzez małżeństwo zawarła również sojusz polityczny z potężnym pogańskim księciem Jagiełłą z Litwy, a w rezultacie również z jego kuzynem Witoldem Kiejstutowiczem. Jagiełło, który na chrzcie przyjął imię Władysław II Jagiełło, po przedwczesnej śmierci Jadwigi z powodzeniem rządził krajem przez trzy kolejne dekady. W 1410 r. wsławił się złamaniem potęgi zakonu krzyżackiego pod Grunwaldem. Królestwa, które połączyła ze sobą Jadwiga, w przyszłości miały stać się Rzeczpospolitą Obojga Narodów – potężnym państwem, które przez kolejne stulecia dominowało w znacznej części Europy Środkowej i Wschodniej. Do niespotykanego rozwoju późnośredniowiecznej Polski przyczyniło się kilka elementów. Usprawnienie rolnictwa zwiększyło produktywność i eksport, co przyspieszyło bogacenie się możnych. To z kolei doprowadziło do zwiększenia wpływów szlachty, a w efekcie umocniło kraj na szczeblu lokalnym i centralnym. Pogłębiona polityka tolerancji religijnej sprzyjała natomiast stabilności wewnętrznej w czasach, w których pozostałą część Europy nękały konflikty religijne. W rezultacie sprzymierzona Polska i Litwa stały się ważnymi graczami w Europie Środkowo-Wschodniej. W okresie późnego średniowiecza i początkach nowożytności Polska, Litwa i Węgry niejednokrotnie razem przeciwstawiały się najazdom Osmanów na Europę.