Epoka Trzech Królestw „Mówi się, że imperium od dawna podzielone musi się zjednoczyć, a imperium od dawna zjednoczone musi się podzielić”. Epokę Trzech Królestw oficjalnie datuje się na lata 220–280 n.e. W tym czasie Chiny zostały podzielone na trzy odrębne królestwa: Wei, które obejmowało większość północnych Chin, Wu, które znajdowało się w południowo-wschodniej części Chin, i Shu Han, które kontrolowało dzisiejszą prowincję Syczuan w południowo-zachodnich Chinach. Zainteresowanie tym okresem wzrosło dzięki XIV-wiecznej „Opowieści o Trzech Królestwach” autorstwa Luo Guanzhonga. Mówi się, że tekst ten to 70% historii i 30% fikcji. Opisuje on dzieje różnych watażków i bohaterów wojennych, którzy walczyli o przejęcie kontroli nad Chinami po upadku dynastii Han. Dlatego więc – pomimo wspomnianej periodyzacji – większość badaczy zalicza początek powstania Żółtych Turbanów w 184 roku n.e. do treści związanych z Epoką Trzech Królestw. Główne postacie tego okresu zyskały sławę podczas powstania Żółtych Turbanów, a później zjednoczyły się, gdy tyran Dong Zhuo wykorzystał wywołany przez nie przewrót polityczny. Pojmał on młodego cesarza i jego brata, a następnie zabił tego pierwszego i osadził tego drugiego na tronie jako marionetkowego cesarza, nad którym miał całkowitą kontrolę. Wielu prominentnych watażków, przerażonych jego poczynaniami, zjednoczyło się, by spróbować go powstrzymać. W koalicji dowodzonej przez Yuana Shao byli również Cao Cao, Liu Bei (i jego zaprzysiężeni bracia: Guan Yu i Zhang Fei) oraz Sun Jian. Ci trzej mężczyźni ostatecznie stali się twórcami Trzech Królestw: Wei, Shu i Wu. Dwie dekady po pokonaniu Donga Zhuo w 192 roku n.e. były czasem serii bitew, sojuszy i zdrad między watażkami, którzy walczyli o umocnienie swojego terytorium. Niektóre postacie, takie jak Liu Bei, poświęciły się odbudowie imperium Hanów. Inni dążyli do zdobycia władzy, aby zaspokoić własne ambicje: na przykład Cao Cao poszedł w ślady Donga Zhuo i pojmał marionetkowego cesarza dla własnych korzyści w 196 roku n.e., a następnie pokonał swojego dawnego sojusznika, Yuana Shao, w bitwie pod Guandu w 200 roku n.e. Ostateczna bitwa mająca powstrzymać Cao Cao przed zdobyciem całkowitej dominacji nad Chinami miała miejsce w pobliżu Chi Bi w 208 roku n.e. – tak zwana bitwa o Czerwone Klify. Podczas tego starcia Liu Bei i syn Sun Jiana, Sun Quan, który po śmierci ojca i starszego brata był teraz dowódcą cesarstwa Wu, sprzymierzyli się przeciwko Cao Cao w ogromnym starciu na rzece Jangcy. Pomimo znacznej przewagi liczebnej sił Cao Cao, Liu Bei i Sun Quan byli w stanie go pokonać dzięki strategii Zhuge Lianga i Zhou Yu – słynnych doradców wojskowych. Za pomocą branderów obrócili flotę Cao Cao w dymiące zgliszcza. Po tej stracie Cao Cao nigdy nie zdołał podbić żadnego terytorium na południe od rzeki Jangcy. Po śmierci Cao Cao w 220 roku n.e. jego syn, Cao Pi, zmusił cesarza Xiana do ustąpienia. Następnie Cao Pi ogłosił się cesarzem Wei. To skłoniło Liu Beia do pójścia w jego ślady i mianował się on cesarzem Shu Han w 221 roku n.e. Po nim na tronie Wu zasiadł Sun Quan w 229 roku n.e. Okres Trzech Królestw nie trwał długo: królestwo Wei zostało przejęte od rodziny Cao przez klan Sima w 249 roku n.e., co ostatecznie zmusiło nowego marionetkowego cesarza Cao Huana do abdykacji w 266 roku n.e. i zakończyło panowanie dynastii Wei, rozpoczynając jednocześnie nową dynastię Jin. Imperium Shu Han i rządzący nim syn Liu Beia, Liu Shan, zostali podbici przez dynastię Wei klanu Sima w 263 roku n.e. Ostatecznie królestwo Wu również wpadło w ręce dynastii Jin w 280 roku n.e. Epoka Trzech Królestw dobiegła końca, a imperium ponownie się zjednoczyło