Wei Chociaż nie był oficjalnym pierwszym cesarzem Wei, watażka Cao Cao jest powszechnie uznawany za założyciela królestwa Wei. Zyskał sławę podczas powstania Żółtych Turbanów w 184 roku n.e. i walczył przeciwko Dongowi Zhuo w 190 roku n.e. u boku takich postaci jak Liu Bei, Yuan Shao i Sun Jian. Po śmierci Donga Zhuo bezwzględne ambicje Cao Cao stały się bardziej widoczne dla jego starych sojuszników: wyprowadził on okrutny atak na Tao Qiana i prowincję Xu. Powodem tego najazdu był rzekomy udział Tao Qiana w śmierci ojca Cao Cao. Kampania ta doprowadziła do śmierci tysięcy cywilów. W 196 r. n.e. przejął władzę nad marionetkowym cesarzem i mianował się premierem Han, przejmując tym samym kontrolę nad imperium Han. Po podporządkowaniu sobie różnych innych watażków Cao Cao zaczął rozszerzać swoje terytorium na północ, konfrontując się z byłym sojusznikiem Yuanem Shao. Pokonał go w bitwie pod Guandu nad brzegiem Żółtej Rzeki. Po klęsce Yuana Shao jego skłóceni synowie nie byli w stanie zjednoczyć się przeciwko zagrożeniu ze strony Cao Cao: Cao Cao był w stanie przejąć wszystkie północne terytoria kontrolowane przez rodzinę Yuana w ciągu około siedmiu lat, jednocząc północne Chiny. Podbój północy dał Cao Cao dostęp do potężnej kawalerii: jedną z jego najsłynniejszych jednostek była ceniona Kawaleria Tygrysów – ciężka kawaleria, która służyła jako jego osobista gwardia. Ujarzmienie północnych plemion pozwoliło mu również wchłonąć żołnierzy z podbitych przez siebie armii, jak najeźdźców z plemienia Xianbei, których pokonał w bitwie pod Górą Białego Wilka w 207 roku n.e. Ze swoją wzmocnioną armią Cao Cao skręcił na południe i starł się z Liu Beiem oraz Sun Quanem w Chi Bi (bitwa o Czerwone Klify) w 208 roku n.e., gdzie został pokonany z powodu słabszej floty i choroby w obozie. Nigdy nie udało mu się podbić żadnych terenów na południe od rzeki Jangcy, ale został mianowany królem Wei przez cesarza Xiana w 216 roku n.e. Cao Cao słynął nie tylko ze swoich zdolności wojskowych: był również utalentowanym poetą i zbudował słynny Taras Brązowego Ptaka w 210 roku n.e. w mieście Ye. Taras ten był używany jako przestrzeń do recytacji poezji i honorowania osiągnięć Cao Cao. Jego synowie i następcy kontynuowali tradycję dużych zdolności poetyckich. Po śmierci Cao Cao w 220 roku n.e. jego syn i następca, Cao Pi, oficjalnie założył imperium Wei, po tym jak cesarz Xian „scedował” na niego tron. Cao Pi panował jako cesarz tylko przez sześć lat, do swojej śmierci w 226 roku n.e. – jego następcą został jego syn Cao Rui, który rządził do 239 roku n.e. Jego adoptowany syn, Cao Fang, został mianowany następcą Cao Rui. Miał jednak zaledwie siedem lat, więc przydzielono mu dwóch regentów: byli to Cao Shuang i Sima Yi. Sima Yi od dawna służył rodzinie Cao i cieszył się popularnością w armii i w wojsku. W 249 roku n.e. pojmał Cao Fanga i zamordował Cao Shuanga. Skutecznie położyło to kres dynastii Wei: linia marionetkowych cesarzy kontrolowanych przez Simę Yi i jego potomków istniała aż do 266 roku n.e., kiedy to Sima Yan, wnuk Simy Yi, zmusił Cao Huana do abdykacji. Sima Yan założył wtedy dynastię Jin, która przetrwała do 420 roku n.e.