Ara sahneyi atlamak için ESC tuşuna bas.
Büyük İskender'in sarayında işler huzursuz bir hâl almaya başlamıştı. Artık Ahameniş İmparatorluğu kralı olan Büyük İskender, Pers geleneklerini benimsemeye koyulmuştu. Buna kralın önünde secde etme âdeti de dâhildi.
Ancak Büyük İskender'in birçok Yunan ve Makedon yandaşları için bu davranış yalnızca bir aşağılanma değil, aynı zamanda bir tür küfürdü. Zira böyle bir onur yalnızca tanrılara mahsustu.
Bir ziyafet sırasında, her zaman açık sözlülüğüyle tanınan Kleitos kralla yüzleşti. İkisi de oldukça sarhoştu.
Bu ne böyle İskender? Yabancı giysiler kuşanıyorsun, hadımlara ve Magilere danışıyorsun. Bir Makedon seninle görüşmek isteyince önce kendini beğenmiş bir Ahameniş saraylısının ayağına gidip yalvarmak zorunda kalıyor, sonra da bir köle gibi secde ediyor! Yoksa kendi soyunu mu unuttun?
Kapa o sefil çeneni Kleitos! Ben olmasaydım hâlâ dağ başındaki bir kulübede Trakyalı keçi hırsızlarına karşı kendini savunuyor olurdun.
Hayır. Baban olmasaydı ne ordun olurdu ne zaferlerin ne de şöhretin. O olmasaydı sen bir hiçtin. Şimdi seni görebilseydi senden utanırdı.
Büyük İskender, yakındaki bir muhafızdan bir mızrak kaptığı gibi odanın öbür ucuna fırlattı ve Kleitos'u öldürdü.
Büyük İskender bir zamanlar dostu bildiği, Granikos'ta hayatını kurtaran adamın cansız yüzüne baktı ve ardından ağladı.
Bütün gece ve ertesi gün boyunca kederi ona işkence etti. Dostlar ve yoldaşlar, saraylılar ve dalkavuklar, filozoflar ve bilge kişiler birbiri ardına yanına gelip suçlu ruhunu sakinleştirmeye çalıştılar.
Ama onu melankolisinden uyandıran şey, her türlü kederden daha büyük, daha derin bir güçtü. Özlemiydi.
Hindistan onu bekliyordu. Bu yalnızca bir fetih fırsatı değildi, tanrı Dionisos'un izinden gitme, hiçbir Yunan'ın tanık olmadığı harikaları görme ve dünyayı çevreleyen Dış Deniz'e ulaşma arzusuydu.