Ara sahneyi atlamak için ESC tuşuna bas.
Söylentiler dolaşıyor askerlerim. İnancınız sarsılıyormuş, aranızdan bazıları geri dönüp fetihimizi yarım bırakmak istiyormuş. Siz bu nehrin ötesinde ne olduğunu bilmiyor musunuz? Hiç görmediğiniz kadar bereketli topraklar, Kroisos'un bile kıskanacağı zenginlikler, Herakles'in bile kıskanacağı bir şan, hem de ne şan!
Sessiz mi kalıyorsunuz. Biriniz konuşsun. Ben tiran değilim.
Seni seviyoruz Büyük İskender. Gerçekten seviyoruz. Ama eve dönmek istiyoruz.
Doğuda Ganj var, dünyayı kuşatan Büyük Deniz'e dökülüyor ve o deniz, bizi Makedonya'ya geri götürecek. Yolumuz doğu, doğuya gideceğiz.
Ama sessizlik hâlâ bozulmamıştı. Adamlar ilerlemeyi reddetti.
Troya'da somurtan Ahilleus gibi, Büyük İskender çadırına çekildi. İki gün boyunca kimseyle konuşmadı. Kalbi korkunç bir öfkeyle doluydu.
Ordular dengesizdir. Askerler utançtan, korkudan ya da görev duygusuyla kararlarını yeniden gözden geçirirdi belki. Ya da Büyük İskender'e bu kadar iyilik yapan tanrılar, kimsenin görmezden gelemeyeceği bir işaret gönderirdi.
Ne böyle bir işaret geldi ne de ordunun kederi itaate dönüştü.
Ve böylece, Büyük İskender sonunda askerleri eve götürmeyi kabul etti. Ama tahmin edileceği üzere, dönüş yolu geldikleri yol olmayacaktı.
Gemiler inşa edecek, Hydaspes Nehri'nden İndus Nehri'ne kadar yelken açacak, oradan da denize ulaşacaklardı. Yollarına çıkan herkesi fethedecek, parıldayan nehri şişmiş cesetlerle dolduracaklardı.