Ara sahneyi atlamak için ESC tuşuna bas.
Büyük İskender Cossaeileri, tıpkı Hera'nın eliyle deliliğe sürüklenen Herakles gibi acımasızca katletti, tepeleri kana buladı.
Ve sonra, doymuş şekilde yeniden yalnız kaldı. Hephaestion, Kleitos, Bukefalos, Parmenion… Hepsi Stiks'i geçmişti.
Peki ya diğer cesur adamlar? Kaçı geçti? Kaç asker, Makedonya'yı keskin bakışlı bir genç olarak terk etmiş, uzak ve ıssız bir ovada son nefesini vermişti?
Nihayet, bunca ölüme tanıklık eden Büyük İskender kendi ölümüyle yüzleşti.
Kimileri hastalık, kimileri ise zehir dedi. Belki de sayısız yarası, içki ya da keder sonunda onu yıpratmıştı. Sonuçta, en büyüklerin bile bir sınırı vardır.
Bir halef seçmelisin Büyük İskender. Krallık kime kalacak?
En güçlü olana.
Ve işte böylece, o yüce kalp durdu. Yalnız, keder ve pişmanlıkla dolu, dünya fethine dair hayalleri suya düşmüş o parlak yıldız sönmüştü.
Sönmüştü ama ne kadar da ışıl ışıl parlamıştı. Bu dünya için fazlaydı. Fazla ateşli, fazla hırslı, fazla cesurdu. Bunun için onu suçlayabilir miyiz?
Kurduğu imparatorluğa gelince… Tahmin edilebileceği gibi, krallığını \en güçlü olana\ bırakmak, iktidarın sorunsuz biçimde devredilmesini pek kolaylaştırmadı.
Büyük İskender'in generalleri hemen birbirleriyle savaşmaya koyuldu ve imparatorluğu, bir parça eti parçalayan sokak köpekleri gibi parçalara ayırdılar.
Hiçbir imparatorluk bu kadar çabuk kazanılmamış ya da bu kadar ani bir şekilde parçalanmamıştı. Şimdi yorgun sesimi dinlendireyim. Daha sonra başka bir imparatorluktan söz edeceğim. Yavaşça, sabırla, durmaksızın yükselen ve ayakta kalan bir imparatorluk.