Ara sahneyi atlamak için ESC tuşuna bas.
Böyle bir öfke bürümüştü işte Perslerin gözünü. Böyle intikam alıyorlardı hainlerden, yemin bozanlardan ve tapınak yakanlardan.
Atinalılar, İyonyalılara yardım için sadece yirmi gemi göndermiş olsa bile onlar da Büyük Kral'ın gazabına uğrayacaklardı.
Panik tüm Atina'yı sarmıştı.
O zamanlar şehir, devasa bir metropol olmaktan çok uzaktaydı. Ne donanması ne imparatorluğu ne de Partenonu vardı. Hatta demokrasisi bile daha ancak yirmi senelikti.
Ancak şimdi fırtınada savrulan bir balıkçı teknesinin dev bir dalgayla karşılaşması gibi, küçük Atina da batmanın eşiğindeydi.
Her iyi demokraside olduğu gibi Atinalılar da her yıl on general seçerdi. Şimdi de ne yapacaklarını tartışma işi bu generallerin omzundaydı.
Bu generaller arasında Aristides de vardı. Ona "Adil Aristides" diyorlardı. Herkes tarafından dürüst bir adam olarak bilinirdi, şehrine olan bağlılığı da sonsuzdu.
Bir de Aristides'in ezeli rakibi Themistokles vardı tabii. Themistokles, pek de tanınmayan bir aileden gelen bir yabancıydı. Radikal, cüretkâr bir zihniyete sahipti ve adaleti hiçbir zaman kendi çıkarlarının önüne koymayan bir entrikacıydı.
Ne var ki bu hırslı adamlar, böylesine çaresiz bir anda cesur Genç Miltiades'in komutayı ele alması konusunda hemfikir oldu. Genç Miltiades, Atinalılara Maraton Ovası'nda toplanmalarını ve Persleri orada beklemelerini emretti.
Hazırlanmak için çok zaman kalmamıştı. Atinalılar, Perslerin Eretria'yı yakışını Eğriboz Körfezi'nin karşısından izledi ve sıranın kendilerine geldiğini anladılar.