Ara sahneyi atlamak için ESC tuşuna bas.
Şehirleri Pers işgalcilerine karşı artık tamamen savunmasız kalan çaresiz Atinalılar, tanrıları Apollo'ya bel bağlayarak ondan tavsiye istedi.
Delfi'de her zaman bilge ve zarif bir kadın olan Apollo rahibesi, tanrının kehanetlerini şifreli bilmecelerle dile getirirdi.
Bu sefer Atinalılara verdiği tavsiye alışılmadık derecede net ve son derece dehşet vericiydi. Kaçın dedi onlara. Dünyanın öbür ucuna kaçın!
Atinalılar ikinci bir görüşme için yalvardı. Öyle görünüyordu ki bu saygısızlığı mazur gören Apollo bir umut ışığı yakmıştı. "Ne olursa olsun," dedi rahibesi. "Ne olursa olsun ahşap sur sağlam kalacak."
Bu çok umut vericiydi... Ta ki Atinalılar "ahşap surun" ne olduğunu bilmediklerini fark edene kadar.
Bazıları bunun akropolisin etrafındaki çitleri ima ettiğini ileri sürdü ve bu fikri savundu. Themistokles ise Atinalıları aksi yönde ikna etmeye çalışıyordu.
"O ahşap surla kastedilen donanma aslında," dedi onlara.
Böylece Atina halkı, acılarını kalplerine gömüp atalarının mezarlarını geride bıraktı ve ağır adımlarla Pire limanına doğru yürüdü. Oradan taşıyabildikleri kadar yükle gemilere bindiler.
Donanma, kadınları ve çocukları Saron Körfezi'ne ulaştırdıktan sonra diğer Yunan müttefiklerle birlikte Salamis Körfezi'ne demir attı.
Oradan Perslerin Atina'ya yürüyerek savunmasız evleri yakıp yıkmasını büyük bir acıyla izlediler.
Müttefikler, sunağa yaklaşırken etraftaki kalabalıktan korkan boğalar misali paniğe kapılmaya başlamıştı. Birçoğu kaçmak istedi.
Lakin kaçacak bir yer yoktu. Persler, Salamis boğazlarının ikisini de abluka altına almış ve Yunan donanmasını pusuya düşürmüştü.
Kimileri Büyük Krala haber yollayıp müttefiklerini onun yanında savaşmaya zorlayan kişinin o sinsi Themistokles'in ta kendisi olduğunu söylüyordu. Bu doğru mu bilmiyorum ama Themistokles'in halkı için her şeyi göze alacağını adım gibi biliyorum.
Artık Salamis boğazında mahsur kalan Yunanlıların iki seçeneği vardı: Ya zafer ya da ölüm.