Ara sahneyi atlamak için ESC tuşuna bas.
Bir zamanlar karnını imparatorluğun nimetleriyle doyuran mağrur Atina artık açlıktan can çekişiyordu. Tir tir titreyen Atinalılar, Lisandros'a bu kuşatmaya son vermesi için yalvardı.
Atina'nın her zaman ona muhtaç olacağından emin olmak isteyen Lisandros, flüt çalan kızların alaycı müziği eşliğinde yüksek surları yerle bir etti.
Lisandros nihayet zafer elde etmişti ve bu zaferin asla unutulmaması için elinden geleni yapmaya başladı. Yunan dünyasının merkezi Delfi'de, kendisinin bronzdan bir heykelini yaptırdı.
Tabii artık senin de öğrendiğin üzere, büyük insanların sonu nadiren iyi olur. Lisandros da diğerleri gibi kısa bir süre sonra hayata veda etti. Anısı hizmet ettiği krallar tarafından küçümsendi; kibirli, zalim ve açgözlü olduğu suçlamasıyla mirasına leke sürüldü.
Otuz yılını savaşarak geçirmiş olan Yunanlılar hiç değilse bir süreliğine durulmuştur herhâlde diye düşünüyor olabilirsin.
Ne yazık ki kısa süre sonra yine birbirlerinin gırtlağına yapıştılar. Altın, toprak, onur ve hatta bazen bir hiç uğruna savaşan sayısız şehir bir araya gelerek ittifaklar, birlikler ve imparatorluklar kurdu.
Diyorum ya, Yunanlılar kendi rızalarıyla omuz omuza durmazlardı asla. Ya mecburiyet ya da baskı bir araya getirebilirdi onları.
Kader bu ya, birlik olmak zorunda kalacakları gün de yakındı elbet. Kurnazlığı Themiktokles'i bile aşan, çevikliği Brasidas'a bile taş çıkartan, gaddarlığı Lisandros'u bile gölgede bırakan bir adam yüzünden olacaktı bu. Hırsı ve azmi, tarihteki tüm krallara kafa tutacak bir adam...
Şu an biraz bitkin hissediyorum maalesef. Yarın tekrar gel de hikâyemize devam edelim.