Orta Çağ Orduları İlk ortaçağ orduları antik dönemlerden gelen kabile şeklinde savaş gruplarıydı. Bunlar bir lordun derebeylerinden ve onların kendi hizmetlilerinden oluşan feodal ordulara dönüştü. Tımar sahiplerinin her yıl askeri hizmet dönemi sağlamaları gerekiyordu. Bu, derebeyinin şahsi olarak elinde tuttuğu profesyonel askerler eşliğinde haftalar veya aylar süren bir hizmet olarak başladı. Sonraki kral ve varlıklı lordların ordularının daha büyük bir kısmı profesyoneller ve paralı askerlerden oluşuyordu. Dönemin sonlarında derebeyleri ordularda bizzat hizmet vermek yerine para göndermeye başladılar ve bu "savaş vergisi" kralların orduları yıl boyu desteklemelerini sağladı. Feodal ordulara hizmet, şövalyeler için görev ve onur meselesiydi. Bir savaşçı toplumunda şövalyeler savaşma fırsatı için yaşıyordu. Savaş başarısı ün ve servete giden ana yoldu. Genelde en büyük kardeş her şeyi devralmaya başlayınca çok az şeyleri kalan soyluların oğulları olan profesyonel askerler için savaşmak bir meslekti. Askere çağrılan köylüler için de görevdi fakat kesinlikle bir onur değildi. On dördüncü ve on beşinci yüzyıllarda halktan birçok kişi çoğunlukla sakin bir işten çok daha kabarık olan ücret için saflara katıldı. Halktan birinin asker olmasında güçlü olan bir etken ganimet ümidiydi. Kabile savaşçıları şeflerine sadık kaldı ve onlara geçim ve ganimet sağladığı sürece onun için savaştılar. Savaş grubunun bu ülküleri feodal çağa taşındı. Düşük rütbeli şövalyeler ve profesyonel piyadeler zengin bir kasaba veya kale saldırısında yer alma fırsatı arıyordu çünkü karşı koyan sığınaklar bilindiği üzere yağmalanıyordu. Bir asker yıllık ödemesini bir şehri yağmalarken kat be kat kazanabilirdi. Meydan savaşları da kazanç olanakları sunuyordu. Ölenlerin zırh ve silahları satılabilir ve yakalanan şövalyeler için fidye istenebilirdi.