Barutun Gelişi Çinliler on birinci yüzyılda barutu icat edip roket fırlatmak için onu askeri amaçla kullandılar. Nitekim bunlar kullanışlı menzilli silahlardan daha dehşet saçan silahlardı. Çinliler aynı zamanda fişeklerle de denemeler yaptı. Barutun menzilli silahlar için bir patlayıcı veya sevk edici potansiyelini fark etmediler. Barut, zamanla Avrupalıların ona daha yıkıcı amaçlar bulduğu batıya girdi. Avrupa'dan, bir barutlu silahı tasvir eden sağ kalmış en eski eser 1326'da ortaya çıktı. Bu ilkel top gülleyle değil, bir çeşit mızrakla doldurulmuştu. Avrupalılar geçen yarım yüzyıldır barutla deneyler yapıyordu. Geriye kalmış en eski barut formülünün tarifi 1260'da ortaya çıktı ve Roger Bacon adında İngiliz bir keşişe atfedildi. 1340'a kadar kurşun, demir ve taştan yapılan gülleler kullanılmaya başlamıştı. İngilizlerin 1346'da Crécy savaş meydanında topları vardı ama savaş raporlarında kullandıklarına dair bir bilgi yok. Toplar Barutlu silahlar gerçek anlamda kullanışlı hale gelmeden önce birkaç yüzyıl boyunca deneyler yapıldı. Zorluklardan biri hızlı, orantılı ve güçlü barut geliştirmekti. Bir diğeriyse infilak etmeyecek uygun toplar tasarlamaktı. Zayıf üretim teknikleri ilk topların felaketi oldu ve onları kullanmak neredeyse ateş hatlarında olmak kadar tehlikeliydi. Örneğin İskoçya kralı II. James, 1460'da infilak eden bir topun kurbanı oldu. Top ve barut teknolojileri on beşinci yüzyılın ortasına kadar yeterince gelişmişti ve önemli silahlar olarak tanınıyordu. Bu, 1453'te iri taş gülleleri ateşleyen dev kuşatma bombardımanları Konstantinopolis'in surlarını vurduğunda belli oldu. Konstantinopolis'in düşüşünün kısmen sebebi açık bırakılan küçük bir geçit olsa da bombardıman eninde sonunda doğrudan bir saldırıyı mümkün kılardı. Orta Çağ topları, surlara vurmak için kuşatmalarda ve toplu düşman saflarına ateş etmek için savaş meydanlarında kullanıldı. Düz surları aşındırabilmeleri, kale inşaatında geliştirmelere vesile oldu. Alçak ve eğimli surların yerini yüksek ve dik surlar aldı. Topların savaş meydanındaki faydaları, toplar çok ağır olduğu için bu dönemde sınırlıydı. Çarpışmada topları yeni pozisyonlara taşımak zordu. El Silahları Çeşitli el silahı örnekleri yaklaşık olarak 1350 yılında ortaya çıktı. Bunlar bir ucu içi boş tıkalı bir borudan ve tıkalı ucun yakınındaki kenarda barutu yakan bir delikten oluşan ilkel silahlardı. Yavaşça yanan bir kibrit (yavaşça yanan bir fitil) barutu yakmak ve önceden namluya doldurulan mermiyi ateşlemek için deliğe yerleştiriliyordu. İlk el silahlarıyla nişan almaya çalışmak pek işe yaramıyordu. Yalnızca birçok asker tarafından toplu hedeflere yaylım ateşiyle yağdırıldıklarında etkiliydiler. 1450'ye kadar el silahları gelişmiş Avrupa ordularının çoğu tarafından kullanılıyordu. Ancak yay ve arbaletler on altıncı yüzyıl boyunca piyade menzilli silahları olarak kullanılmaya devam etti çünkü hala ucuz ve etkiliydiler.